ΓΕΝΕΣΙΟ ΘΕΟΤΟΚΟΥ- ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΞΟΧΗ

Ιστορική Αναδρομή και Ανέγερση

Η ιστορία του Ιερού Παρεκκλησίου του Γενεσίου της Θεοτόκου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πορεία του νοσοκομειακού ιδρύματος στην περιοχή της Εξοχής Ασβεστοχωρίου, έναν τόπο που για δεκαετίες υπήρξε συνώνυμος της ελπίδας και της ίασης. Οι απαρχές του χώρου ανάγονται στα τέλη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1917-1918), όταν ο βρετανικός στρατός δημιούργησε στην τοποθεσία αυτή παραπήγματα για τη νοσηλεία των τραυματιών του μετώπου. Μετά την αποχώρηση των βρετανικών δυνάμεων το 1920, οι εγκαταστάσεις αυτές αποτέλεσαν τη βάση για την ίδρυση του «Νοσοκομείου Φυματιώντων» από το ελληνικό κράτος.

Με την πάροδο των ετών και την προσθήκη νέων υποδομών, το ίδρυμα μετονομάστηκε το 1938 σε «Σανατόριο Ασβεστοχωρίου», μένοντας βαθιά χαραγμένο στη συνείδηση των Θεσσαλονικέων ως ένας χώρος ταυτισμένος με το εξαιρετικό κλίμα, τον καθαρό βουνίσιο αέρα και τη φυσική ομορφιά της Εξοχής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον του ανθρώπινου πόνου, αλλά και της ακλόνητης πίστης, ανεγέρθη το 1947 ο ναός του νοσοκομείου. Το πλέον συγκινητικό στοιχείο της ιστορίας του είναι ότι χτίστηκε από τους ίδιους τους ασθενείς που έπασχαν από φυματίωση, οι οποίοι, παρά τη δική τους δοκιμασία, εργάστηκαν με αυταπάρνηση για να δημιουργήσουν ένα πνευματικό καταφύγιο προσευχής και παρακλήσεως προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

Αρχιτεκτονική και Λατρευτική Ζωή

Ο Ιερός Ναός είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο της Θεοτόκου, εις ανάμνηση της θαυμαστής γεννήσεως της Παναγίας από τους δικαίους θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα, γεγονός που η Εκκλησία μας τιμά με λαμπρότητα κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου. Αρχιτεκτονικά, το παρεκκλήσιο ακολουθεί το ύφος των υπολοίπων πέτρινων κτισμάτων του νοσοκομειακού συγκροτήματος, όντας πετρόκτιστο με παραδοσιακή κεραμοσκεπή. Ο ναός βρίσκεται σε εύκολα προσβάσιμο σημείο, αριστερά της κεντρικής εισόδου του νοσοκομείου και παραπλεύρως του χώρου στάθμευσης, αποτελώντας μέχρι σήμερα ένα πνευματικό λιμάνι για τους ασθενείς, τους συνοδούς και το προσωπικό του ιδρύματος.