Ιστορία

Η εκτός των τειχών Δυτική Θεσσαλονίκη από την αρχαία εποχή και μέχρι την έναρξη της Χριστιανικής περιόδου αδιάλειπτα και διαχρονικά ήταν τόπος άμεσα συνδεδεμένος με τη ζωή της σπουδαίας και μεγάλης πόλεως Θεσσαλονίκης. Από αυτήν υδροδοτείτο και ετροφοδοτείτο, σ’ αυτήν έθαπτε τους νεκρούς της και σ’ αυτήν ετελούντο τα “Δημήτρια”, η μεγάλη πανήγυρις των Βαλκανίων και όχι μόνον.

Τον τόπο ευλογεί στον πρώτο μετά Χριστόν αιώνα η διέλευση του Αποστόλου των εθνών Παύλου, ο οποίος εισέρχεται από τα δυτικά, από τη σημερινή οδό Λαγκαδά και τη Λυταία Πύλη, για να ευαγγελίσει τους Θεσσαλονικείς, προς τους οποίους στη συνέχεια θα απευθύνει και δύο από τις επιστολές του.

Ήδη οι πρώτοι οικισμοί, Ναοί και εργαστήρια αναπτύχθηκαν έξω από την πύλη του Αξιού και μέχρι το 1922 μαρτυρείται ζωή και κίνηση ανθρώπων. Μετά την μικρασιατική καταστροφή χιλιάδες προσφύγων από την μαρτυρική ανατολή εγκαθίστανται στα δυτικά και ιδρύουν τις κοινότητές τους: Νεάπολη, Αμπελόκηποι, Εύοσμος, Συκιές, Πολίχνη, Μενεμένη, Κορδελιό, Ευκαρπία, Ωραιόκαστρο, ενώ ταυτόχρονα πρόσφυγες εγκαθίστανται και στα χωριά του κάμπου (Σίνδος, Διαβατά, Καλοχώρι).

Το 1974 με την ευλογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και κοινή απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Ελληνικής Κυβερνήσεως ιδρύεται η Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως. Πρώτος Μητροπολίτης της αναδείχθηκε ο μακαριστός Διονύσιος Λαδόπουλος, ο οποίος εποίμανε με περισσή αγάπη και ακατάβλητη εργατικότητα το ποίμνιο.

Το 2004 τα ηνία ανέλαβε ο νυν Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβας. Στα χρόνια της αρχιερατείας του, ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στην φιλανθρωπία και στο κοινωνικό έργο. Σήμερα λειτουργούν 53 ενορίες, 30 συσσίτια και τράπεζες τροφίμων, παιδικός σταθμός, ξενώνες φιλοξενίας και άλλες δομές κοινωνικής στήριξης, ενώ καθημερινά σιτίζονται περίπου 7.500 συνάνθρωποί μας.

“Η Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, η Μητρόπολις των προσφύγων, δίδει σήμερα μαρτυρία Χριστού και στέκεται με τιμή και πνεύμα διακονίας στο πλευρό του δοκιμαζόμενου λαού μας.”